Simay Kışlaoğlu

Ben bir portre ressamıyım ve resim hayatımın her zaman bir parçası oldu. Hiç durmadım ve durabileceğimi de sanmıyorum; çünkü sanat üretmek beni hayatta tutan şey. Bana bir amaç veriyor. Yerinde duramayan biriyim; sürekli hareket etmeye, üretmeye ve anlamlı bir şey ortaya koymaya ihtiyaç duyuyorum. Resim yapmak bana bunu sağlıyor. Hepimizin ardında bir şey bırakmak, kim olduğumuza dair bir iz bırakmak istediğine inanıyorum. Benim için bunu yapmanın yolu resimden geçiyor. Ben artık burada olmasam bile işlerimin yaşamaya devam etmesini, benim adıma konuşmasını ve benden bir parçayı geleceğe taşımasını istiyorum. Bu, dünyaya ismimi kazıma biçimim. Sanat aynı zamanda bir bağ kurma biçimidir. Bir resim, hiçbir kelime kullanmadan insanlarla doğrudan konuşabilir. Duvarda asılı durur ve ona baktıkça bir şeyler hissetmeye başlarsınız. Kalbinizi ısıtabilir, size huzur verebilir ya da sizi düşüncelerinizin daha derinlerine götürebilir. İşlerim aracılığıyla yaratmayı sevdiğim şey tam olarak bu duygusal bağdır. Ağırlıklı olarak yağlı boya ile çalışıyorum; zenginliği ve derinliği nedeniyle bu medyuma büyük bir tutkuyla bağlıyım. Özellikle Rönesans ve Barok ustalarının tekniklerinden; ışık, gölge ve dramatik kontrast kullanımlarından ilham alıyorum. İtalyan resim geleneğinin derin gölgeleri ve katmanlı duygusallığı çalışmalarım üzerinde güçlü bir etki bıraktı. Bu unsurların portrelere ruh, gizem ve daha derin bir anlam kattığına inanıyorum. Sürekli gelişiyor, sürekli öğreniyorum ve bu yolculuk hiçbir zaman sona ermeyecek. Ama en önemlisi, ne olursa olsun resim yapmaya devam edecek olmam. Çünkü ben buyum ve yapmam gereken şey bu. Resim yapmak bana yalnızca görmeyi değil, yaşamayı da öğretiyor. Seneca’nın dediği gibi: “Yaşadığın sürece, yaşamayı öğrenmeye devam et.”