
Mahmut Can Akagündüz’ün sanatsal pratiği, son dönem çalışmalarında portre ve figüratif resmi farklı malzemelerle bir araya getirerek zamanın izlerini görünür kılma arzusundan beslenir. Onun için portre yalnızca bir kişinin görüntüsü ya da benzerliği değil; zamanın katmanlarını içinde barındıran bir anlatı alanıdır. Çalışmalarında yer verdiği geleneksel motifler, geçmişe duyulan nostaljik bir özlem olarak kullanılmaz. Aksine, bu unsurlar çağdaş bir görsel ve kavramsal dil içerisinde yeniden yorumlanır. Figür ile bir araya geldiklerinde, geçmiş ile bugün arasında süreklilik kurarak izleyiciyi dönüşüm hâlindeki bir zamansallıkla buluştururlar. Üretim süreci planlı bir kurgu ile sezgisel keşif arasında ilerler. Resimler çoğu zaman belirli bir tasarımla başlasa da süreç içerisinde sezgi, rastlantı ve beklenmedik kararlarla dönüşür. Bu değişimler eserin doğal bir parçası hâline gelir. Böylece üretim, yalnızca sonuca ulaşmayı değil, yapım sürecinin kendisini de görünür kılar.